جراحتي در مسير زاينده رود!

سريال هاي ماه رمضان امسال نام هاي بزرگي را با خود به يدك مي كشد. نام هايي كمتر ديده شده، نام هايي جذاب و منتظر.

اولين كارهاي تلويزيوني مهدي عسگرپور و از او غريب تر فرزاد موتمن. از آن طرف نام هاي جلب نظر كننده اي مثل حسن فتحي.

«جراحت» عسگرپور، خانوادگي تر شد، «نون و ريحون» موتمن شم سياسي مخاطبان را برآشفت، آزرد يا به كنجكاوي درآورد و «در مسير زاينده رود» فتحي هم با آن لهجه هاي انبوه و غليظ اصفهاني، خواب را از سر همه مخاطبان پراند.

فراموش نمي كنيم كه سريال سازي تلويزيوني، ‌آن هم با فورمت و اشل مناسبتي، ويژگي هاي خاص خود را دارد. كميت و كيفيت كار از يك الگوي تقريباً مشخص پيروي مي كند و همه چيز هم در همين مقياس، تعريف مي شود، بنابراين از اين مجموعه ها، بايد توقعاتي محدود به حدودي خاص داشت؛ البته نه تا آنجا كه بتوان بر همه چيز چشم بست و انبوهي از ابتذال و سخافت را تحمل كرد و دم بر نياورد؛ چه، كه سريال است ديگر. همين است كه هست!

اما سريال هاي مناسبتي علاوه بر ساير وجوه كمي و كيفي اين نوع برنامه سازي ها، از شاخصه هاي ديگر هم برخوردارند و آن بار فرهنگي حاكم بر اين سريال هاست.

اين بار فرهنگي مي تواند مثل «جراحت» و «در مسير زاينده رود» نامعلوم باشد، يا مثل سريال شبكه دو ملموس. اما آنچه مسلم است سريالي كه براي كنداكتور بعد از افطار مردم مسلمان ساخته مي شود بايد از «حداقل» ويژگي هاي محتوايي و كيفي و مفهومي برخوردار باشد.

البته اين حكم كلي در ناپيدايي مضامين كه اساساً از ساختاري گسترده و با قابليت تطبيق موضوع و مفهوم «اخلاق»، «معنويت»، «سرنوشت» و ... كه همگي در عين متكثر بودن مي توانند مفاهيمي ديني و معرفتي هم محسوب شوند، برخوردار است، گاه با معضل حكم و مصداق روبرو مي شود.

به هر رو نمي توان از نظر دور داشت كه سريال هاي مناسبتي آن هم از نوع ماه رمضان و در كنداكتور پس از افطار از پرمخاطب ترين و جذاب ترين برنامه ها براي مخاطب تلويزيوني است.

اما آنچه در سريال هاي امسال ماه رمضان بيشتر به چشم مي خورد تمركز بار مفهومي سريال ها بر داستان هايي است كه الزاماً به لحاظ زماني ربطي مستقيم با ماه مبارك پيدا نمي كنند و همين امر باعث مي شود قدرت مانور كارگردان و نويسنده در طرح و پرداخت مضامين و سوژه ها و ايده ها و داستان ها بيشتر شود و نه البته الزاماً بهتر.

فرصت ماه رمضان به همراه مخاطب چند ده ميليوني، موقعيت غنيمتي است براي رسانه ملي و سريال سازان تلويزيوني، تا از اين توده بالقوه براي ارائه سرگرمي هاي جذاب و داستان هاي ارزشمند و ارتقاي سطح سليقه مردم بهره گيرند و سبد سريال هاي تلويزيوني را، مجموعه اي ملهم از شعور و خرد و معرفت و آگاهي سازند و مخاطبان را با خدا، هنر و رمضان نزديك و نزديكتر کنند./انتهاي پيام/