عزم تماشا

«خانه» نشانه اي بود تا راه را گم نكنيم. «خانه» قامت اقامتي بود از پس گرد و گره راه و نه جاي ماندن نه براي هميشه. «خانه» آشيانه بود تا از زمستان بگذريم و رد پاي بهار را بگيريم و عبور.

اين روزها كه زبان بسته و چشم گشوده، دلت را هوايي آب و آفتاب كرده، از سمت خاطره ترد و باطراوت كسي بيا كه شميم وقار و طنين نجابت و نجواي فداكاريش، تا دنيا دنياست باقيست.

اگر روزهاي ديگر با آشاميدن آب، سلامي بر حسين مظلوم و تشنه لب نثار مي كني، اين روزها با ديدن آب و نياشاميدنش، سلامي به روان معصوميت شريف و نجابت نحيف ابوالفضايل، علمدار شيدايي و يار وفاداري عباس ارمغان كن.

اين روزها، رمز رمز است و اين شب ها راز راز. هماوردي «استقامت» و «نفس» و «هوس» در بارگاه رمضان كه سوختن است و ساختن.

رمضان سلوك است. در انتهاي لب فرو بستن تا ابتداي قامت بستن؛ چرا كه روزه نه يكسان و يگانه كه در هر مرتبتي به صورتي و سيرتي است. روزه گروهي نخوردن و نياشاميدن و گروهي ديگر نديدن و نشنيدن جز وجه و لبيك يار در ديار رمضان كه شاهراه شور و شعور سالك است در بزم تقرب.

«خانه» نشانه اي بود تا راه را گم نكنيم و روزه نشانه اي است كه تا يار را بيابيم و از فرط تشنگي ياد آب بيفتيم؛ ما كه چند ساعتي آب دنيايي سراب سيرابي را فرو هشته و دل به آسياب بيقراري مي سپاريم و او را مي جوييم و تا افطار منتظرش مي مانيم چگونه است كه سال هاي سال، بي حتي تكه اي ابر در دل وجودمان پي آب حيات ابديمان را نمي گيريم و كماكمان دلخوشيم به چه؟

به چه كسي؟

روزها و شب هاي پر قدر ماه رمضان، لحظه هاي ترد و باطراوت عاشقي است كه بايد ساخت و سوخت. و رمضان يعني سوزاننده. و تا نسوزي ره به گلستان آسايش نيابي كه ابراهيم خود نشانه اي است بر اين حقيقت آتش گلستاني و گلستان آتشين.

و ايمان، رمز ابراهيم بود و ابراهيم پدر ايمان و رمضان ساخت امتحان و ابتلاي ايمان ماست در سلوك با اخلاص و پنهان كه كسي جز خدا و خود،‌ بر آن اطلاع و شرف ندارد.

ماه رمضان ماه تنزه است و ماه عبور. و رمز اين رفتن، برخاستن است و عزم تماشا.

ما به فلك مي رويم        عزم تماشا كه راست؟!

/انتهاي پيام/