ماجراي تماشاگه راز و دست غيب

همه اين مولفه هاي فوق، در تركيب هاي متفاوت، اما جزء نقش آفرين هاي اصلي در خروجي معتبر و درست و جدي و حرفه اي در عرصه فيلمنامه نويسي اند.

اينكه فيلمنامه نويس، «تصوير» را بشناسد و مختصات آن را در مديوم سينما بازشناسد، اين «فهم تصويري» هم ما ماحصل «اكتساب»‌ فرامين تاريخي و مدرن هنر است – در تما م وجوه آن – و هم نتيجه نوعي استعداد ذاتي و توجه و تنبه «حضوري» و وجداني كه شايد از جنس همان حرف عشق باشد «كه حرف عشق در دفتر نباشد»!

ديگري، شناخت مولفه هاي ساختاري فيلمنامه و از مهم ترين شان «ديالوگ»، «صحنه نويسي» و تركيب بندي و چيدمان متني آن چيزهايي است كه قرار است در قاب دوربين، هم «داستان» را به خوبي «روايت» كند و هم ميزانسي براي كارگردان مشق نمايد كه پشتوانه عملي اوست در خلق تصوير.

تجربه رشته تحصيلي نگارنده و سال ها طلبگي او در محيط فيلمنامه نويسي، برايش ثابت كرده است كه «ديالوگ نويسي»‌ اگر «سخت ترين» بخش فيلمنامه نباشد، بي ترديد از صعب ترين معابر رسيدن به يك فيلم نوشتار خوب و كارآمد و مفيد است.

خاصه آنكه بدانيم تمامي اين «مناظر» و «مواقف» در تلاقي ميان «متن» و «محتوا»- به عنوان يك سيستم يكپارچه و غيرمنفك از همديگر- و نيز «خواست» و «استعداد» عوامل سازنده شكل مي يابد و كيست كه نداند تنظيم اين امور به شكلي متعادل و نرمال، چه كار مهم و مشكلي است./انتهاي پيام/