تحجر و تجدد؛ دو روي يك سكه

به همان ميزان كه تحجر و افراط در پستو نشيني ضد بشري زنان و دختران و بدتر و برگذشته تر از آن زنده به گور كردن آنان، جفا و ظلمي نابخشودني بود، مرعوب شدن در مقابل هداياي نازل و مبتذل فرهنگ منحط بشر بي هويت امروز و هر روز به رنگ مدهاي تبليغاتي كمپاني هاي تجاري غربي درآمدن هم جفايي بدتر و هم وهني تكان دهنده به شخصيت زن و فطرت و عاطفه و فهم و خرد اوست.

اين هدايتگران دو سوي پرتگاه، هر دو يك فكر و يك مقصود و نتيجه دارند، تنها رنگ و لعاب و شعارهايشان متفاوت است؛ با اين تفاوت كه تحجر مدرن و خوش آب و رنگ امروزي، پيچيده تر است و خطرناك تر و مرزي هم نمي شناسد.

حد يقفي ندارد و به هيچ نزول و سقوطي راضي نيست، مگر نهايت پوچي و نابودي انسان.

و براستي، هر چه پيش تر مي رويم، نياز بشر را به گنجينه هاي معرفتي و حبل المتين هاي الهي و آسماني بيشتر حس مي كنيم.

وقتي درياي پر عظمت و پر كرامتي همچون بانوي راستين اسلام، حضرت زهرا (س) با آن زندگي و سيره سراسر نور و شعور و شعر و ملكوت كه لحظه لحظه و ذره ذره اش ناب و درس آموز و آرامش بخش است، در كنار ماست، پشتوانه اي ناتمام و آرامش هميشگي و مواجي را براي هر چه بهتر زيستن و آفريدن، مي يابيم.

و عالم تصوير و فضاي سينما ورزي، خاصه در ايجاز تاثيرگذار فيلم، موقعيت مناسبي است براي خلق بارقه هاي منور آن زندگاني ناب.

اين فيلم ها مي توانند هر يك نشانه اي و اشارتي باشند به باغ سرشت و سرنوشت بانوي آب و آينه كه بوي بهشت را براي تماشاگران رازش به ارمغان آورد كه رسول مهر و ناهيد فرمود: من بوي بهشت را از زهرا استشمام مي كنم./انتهاي پيام/