مثل یحیی، مثل حسین(ع)؛ از شریعه فرات تا امتداد خط سرخ شهادت؛ تداوم مکتب عاشورا در خونِ جاریِ مقاومت

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، تاریخ سرشار از نشانه‌هایی است که اهل حق را در امتداد یک خط نورانی به هم متصل می‌کند. کاروان حسینی در مسیر کربلا، همواره یادآور مظلومیت و ایستادگی حضرت یحیی (ع) بود؛ پیامبری که سر مبارکش به جرم حق‌طلبی جدا شد. این تقارن تاریخی نشان می‌دهد که جریان مبارزه با طاغوت، زمان و مکان نمی‌شناسد. در این شماره از محرمنامه، به بازخوانی پیوند عمیق میان خون‌های پاک تاریخ، از کربلا تا معرکه امروز جبهه حق می‌پردازیم.

از جوشش خون یحیی (ع) تا حماسه کربلا

در روایات معتبر آمده است که امام حسین (ع) در مسیر هجرت بزرگ خود، در هیچ منزلی توقف یا از آن عبور نکرد، مگر آنکه از یحیای نبی (ع) یاد کرد. این یادآوری، پیامی عمیق در خود داشت:

• ایستادگی در برابر طاغوت: یحیی (ع) در شامات، تسلیم تهدید و تطمیع حاکم جائر زمان خود نشد و حکم خدا را فدای عافیت نکرد.

• خون جوشان و بند نیامدنی: شهادت یحیی (ع) و خون به ناحق ریخته‌شده او، تا سال‌ها جوشید و دامن‌گیر ظالمان شد؛ همان‌گونه که خون سیدالشهدا (ع) پس از ۱۴۰۰ سال، همچنان در رگ‌های آزادگان جهان جریان دارد.

فلسطین؛ میدان استمرار شهادت

جرم حسین (ع) و یحیی (ع)، عدم تسلیم در برابر باطل بود. امروز و پس از قرن‌ها، همان جبهه در خاک فلسطین و کل منطقه اقامه شده است. مبارزانی دلاور همچون:

• شیخ احمد یاسین و عبدالعزیز رنتیسی

• سیدعباس موسوی و عماد مغنیه

• یحیی سنوار و سیدحسن نصرالله

همگی فرزندان معنوی همان مکتبی هستند که بهای ایستادن بر سر حق را با نثار جان خود پرداختند.

خون‌های برکت‌یافته و تکلیف مداوم

برکت خون شهید حاصل سه عنصر کلیدی است: شجاعت، صداقت و اخلاص. رهبر شهید، در بیانات تاریخی خود در سال ۱۳۶۷ به درستی این تکلیف را تبیین کرده و فرموده بود:

«اولین و بزرگ‌ترین درس محرّم این است که نشان داد که کسى در حدّ عظمتِ شخصیّتِ حسین‌‌بن‌‌على، فرزندانش را، زنان و دختران و ناموس الهى و حرم پیغمبر را، همه را برداشت آورد به قربانگاه. این درسی است که هر انسان مؤمن به خدا و اسلام را باید به تکلیفش آشنا کند که آنجایى که پاى دفاع از اسلام در میان است، حتّى عزیزترین جان‌ها هم باید خودشان را آماده‌‌ى قربانى شدن کنند.»

امسال، اقامه عزای حسینی طعم و بوی دیگری دارد. در روزهایی که جای خالی علمداران مشهود است، حقیقتِ روشنِ تاریخ جلوه‌گر می‌شود؛ اینکه تن‌ها می‌روند اما راه، با جوشش خون شهیدان، زنده‌تر و پرخروش‌تر از همیشه رو به جلو حرکت می‌کند.